Patates Baskı

2011-10-21T09:55:00.001-07:00

hadi ikimiz de susalım. benim sesim olmasın. senin sesin olmasın. dağılalım. ayrı yönlere gidelim, ben dibe batayım, sen ufka var misal. dağılalım. bir bütün olmayalım artık yani. parçalanalım. yok olalım. yokmuşuz olalım. hiç olmamışız.

olmamış bu. hadi ikimiz de susalım. susalım da.

peki şimdi ne olacak?

...

2011-10-01T14:00:00.000-07:00

Sınırlı sayıda sevgi sözcüğü biliyorum,

Gel tükenmeden birini al…

Yağmacılar hep kırdılar, yaktılar.

Peşleri sıra yıllarca,

bir köşede sus pus oturdum.

Şimdi iki lafın belini kırmam lazım;

Seni seviyorum.

.............................02.10.2011

...

2011-10-01T13:52:00.000-07:00

Ne zaman anlayacağız gitme vakti geldiğini?

Tenindeki diş izlerimden saat, öperken ısırdığım…

Silindiğinde.

Henüz yanaşmadı bizi bitirecek gemi.

Dizlerime kadar suyun içerisindeyim.

Aşk mı?

Aşk en çok bana zarar verdi.

Islanmış…

Gözyaşları içinde…

El sallarken bile bencilim.

.......................................................................28.06.2011

Şimdi tam burda

2011-09-10T17:43:00.000-07:00

Kanında yüksek oranda yalnızlık bulurlar.

Buralarda insanlar yalnızlıktan ölür.

Uyuşturucu mu?

Evet uyuşturur.

Nefes alan herşeyi uyuşturur, yalnızlık.

Daha açıklayıcı ol. Peki. Şimdi şöyle. Şöyle ki hiçbir şey yok.Yokun anlamını bilir misin?Peki var olup da, yok olmasını? Sihir mi? O kadar sihirli bir şey değil ayrılık. Ayrılanlar sihirbaz. Bunların hepsi bir göz yanılması.

.........................................08.09.2011

Cemal Süreya

2010-11-02T06:04:00.000-07:00

"Afrika dediğin bir garip kıta" der,
Bu toprakların sevda sözleri söyleyen şairi.
Garibim hadi gül biraz.
Gülmek en çok onlara yakışır.
Dişleri ve düşleri o kadar beyaz ki.

-------

2010-09-14T02:00:00.000-07:00

Şimdi vakit geç ve karanlıktayım. Gökyüzünü izliyorum yıldızların aydınlattığı. Diplerindeyim, diplerine ışımayan yıldızların. Anladım ki bir tek mum değilmiş dibini aydınlatmayan. İçim dışım karanlık. Saydamım sanki bu noktada . Nerede miyim? Son sekiz biradır olduğum yerdeyim. Sahilde, kayalıklarda, zihnimin içinde bir noktadayım.

Onu orda gördükten sonra, zar zor bulabildiğim yollardan vurdum kendimi deniz kıyısına. Hem kendimi hem de içi bira ve 500 gr leblebi ile dolu olan poşeti. 2 şişe boşalıp da içindekiler geçtiğinde boğazımdan, hiç bir antlaşmamda yasak değildi boğazımdan geçişleri, O’nu getirdim yanıma, bu kez bildiğim yollardan. ilk günlerdeki gibi.

...

2010-09-14T01:28:00.000-07:00

Duygusaldı, severdi hüznü de üzümü de.
Hüznünde şarab, neşesinde ise eski Türk Filmi tadı vardı.
Burnunu çekerken yarım ağız gülebilirdi,
Gülşen Bubikoğlu gibi.
"Ah nerede vah nerede"ydi filmin adı sanki.

...

2010-08-24T13:21:00.000-07:00

Mühim olan güneşi dizlerinde batırmak...

--------

2010-06-11T04:34:00.000-07:00

Serçelerin korkak ve ürkek olduğunu düşünürler bizi tanımayanlar. Hem Biraz daha özelleştireyim bu işi, hem de kendimi tanıtmış olayım sizlere. Beni tanımayanlar diyelim böylece.

Bir sevda uğruna bu küçücük vücudumla,

O koca martılara, yaşlı kargalara, güçlü güvercinlere, uçamayan daha tehlikeli canlılara, en başta insanlara, onların çocuklarına, çocukların sapanlarına…

Tahayyül edemediğim sonsuz denizlere, geç soğuyan ve geç ısınan… Tam tersi olan karalara…

Sıcağa, güne ve güneşe, soğuk gecelere… Yağmurlara, tek tek her bir damlasına, her kar tanesine…

El kadar vücudumla, sevdam uğruna tüm dünyaya karşı nasıl kanat çırptığımı bilselerdi beni tanımayanlar, adımızın geçtiği cümlelerde gülümsemek farz, korkudan bahsetmek yasak olurdu. Bizlerde, insanları kendine güldürmek değil ama onları gözleri ile gülümsetmek, yüzümüzün yanlarına cesaret nişanı olarak en beyaz şekliyle boyanırdı.

Yasak dediysem, hiç de değil ya. Tüm canlılarda olduğu kadar korkularımız vardır elbet bizimde. Ne bir eksik, ne bir fazla. Bilemediklerimizden korkarız biz de ve beklemediklerimizden. Ölümden korkmasak da yalnız ölmekten korkarız örneğin. Bizler ölümü bilsek de yalnızlığı bilmeyiz ve ummayız. O yüzdendir hep sürüler halinde yaşamamız.

Geriye Bakınca...

2010-05-23T14:26:00.000-07:00

Atılan kementlerle boyun bağlayan...

Rengârenk kravatlarla yerlere çekilen.

İşte böylesi devrik bir beden.

Böyle devrilmiş bir bedenden, hiçbir kurallı cümle beklenmez ki.

Yaptığım imla hataları, bütün hayatımdakilerin en basitleri.

Hüzün

2010-05-23T13:49:00.000-07:00

Siyah beyaz bir fotoğrafın var karşımda.
Parmak uçların saçlarından hüzünler topluyor.
Damlalar gözlerinde, gözlerin avuçlarında gittikçe büyüyor.
Sonra omzunda taşıdığın iki küçük harf arasında kalmış bir kalp.
Büyüyen her damlayla sanki iki kalbinde atıyor.

Damlalar ve hüzün...
Hüzün.
Hüzün bir çift göze bu kadar yakışmaz ki.

07.05.2010

2010-05-14T03:42:00.000-07:00

07.05.2010

Karanlık… Gece açık pencerelerden içeri girerken, bulunduğu odanın şeklini alıp, ona sonsuz karanlığından sunuyor. Alanın ve satanın memnun olduğu, kimsenin elindekileri ederinden daha ucuza çıkarmadığı bir alışveriş… Yükte hafif, yazıda ağır bir gece…

Herhangi bir saatin üst sokaklarında yelkovanın akrebi kıstırmasına, henüz birkaç şarkılık zaman var. Kadıköy’de, bir çatı katındayım. Bekliyorum. İlk şarkıyı pas geçtim. Sokaklarca ilerledi yelkovan akrebe, pas geçilen bu şarkıda. Sıradaki şarkı onlar için gelsin diyorum. Sevmenin zorluğundan bahsediyor, anteninin kırılmış ucuyla bizlere kız kulesini gösteren eski bir radyoda, Orhan Gencebay.

Karanlık bir gece ve saat 12… Kadıköy’de bir çatı katında martıların çığlığına, Orhan Gencebay’ın yoğun sesi karışıyor. Yoğun bir anason kokusu sanki bu, martıların çığlığına katılan.

Türkçe bilen herkesin kulaklarına, hayatlarında bir kez bile olsa bir şiir fısıldayabilmiş olan bu adam, “sevmek çok zor” diyor. Bu gece ise iki çift kulaktan giriyor bu fısıltı. Benim ve Deniz’in…
İkimizde susuyoruz.

“ Sevilmemek çok zor” diye ekliyor.
İkimizde biliyoruz.

Sevdik amma sevildik mi?
Bilemiyoruz.

...

2010-03-02T07:08:00.000-08:00

Bir gece sakala ve saça karışmış iki kömür gözden duymuştum, bilinenin tam aksine dünyanın içtikçe durduğunu. Tek gözünü yumdu ve kaç kömür kaldığını sordu sakallarının avucunda. Elindeki gazeteye sarılmış sihir, şişeden dişlerine doldu. Hiç kömür kaldığında dünyayı durdurmuş bir sihirbazdı…

SahanADA

2010-02-22T11:27:00.000-08:00

SAHANADA

Hep bugünün gelmesinden korkuyordum. Sanki daha zamanı var, bu ara hiç uğramaz gibiydi. O hazırlamış bavulunu, almışken biletini, Ben etrafta pırpır geziyor, normal saçlar altında laubalileşiyordum. Halının altına doldurduğum çer çöpten muzdariptim ama bir türlü de elimi götürmüyordum gırgıra, süpürgeye. Neden sonra kendimi berberin önünde buldum. Bu kez dedim. Bu kez gideceğim, kapının önünde onu bekleyeceğim. Gelirse gelir, başımın üstünde yeri var, Gelmezse daha halının altında çok yer var.

Kapıyı hafiften aralayıp içeri bir göz atayım dedim. Dediğim gibide berberin “buyur Abi, şöyle alayım Seni” diye karşılaması bir oldu. Elim mahkûm oturdum gösterilen koltuğa. Son kez baktım saçlarıma ve halının altından çıkacakları merak ettim. Önce 3 numero çıktı ağzımdan. Berberden 2 numero ile karşılık geldi. Ben durur muyum, kaşığım kırılsın. Görüyorum ve arttırıyorum “ Number 1” olsun dedim olmuşken. İstediğini elde etmişti .“Eyvallah” dedi, “Sana da bu yakışır”

Kapının önünde ise endişeli bekleyişim sürüyordu. Bir o yana bir bu yana gidiyor, Bazense iki ileri bir geri yapıyordum Mehteranlara nispet edercesine. Bununla birlikte Gözüm kapıda, aklım ise darda idi, bir şarkıda da bahsi geçtiği üzre “Ya kendin gel ya da haber yolla”. Dediğimi duymuş muydu bilmem ama kapı açıldığında Hemşirenin, Berberin, Hemşire Berberin kucağında O gelmişti. Tatlıda tatlı gülümsüyordu. Nur topuda gibiydi. Nur topu gibi bir “adacığım” olmuştu artık. Yıllar yılı kahı üzerini örttüğüm boşluklarım, kahı “fill inlediğim the blankslerim”, artık dolmayacaktı, artık gizlenmeyecekti, öylece boşluk olarak kalacaktı. Safi boşluk. Halının altından “adacık” çıkmıştı.

Hep bugünün gelmesinden korkuyordum ama hiç de öyle korktuğum gibi olmadı. Hatta gurur da duydum kelimden felimden.. “SahanADA” koydum ismini misal. Ben de “Yumurta” oldum. Sahanada Yumurta oluyoruz artık deklanşöre basıldığında her bir karede. Çok mutluyuz. Bunu bize “kocaman ağız” ve tek taraflı gamze” de belirtiyor, gülümsemelerde.

Ben “Yumurta”, O “SahanADA”, Onlar “ Kocaman Ağız” ve “ Tek Taraflı Gamze” … Allah topumuzu hayırlara vesile etsin bu başı sonu olmayan kocaman arazide…

Bİr Elmanın İki Yarası

2010-02-20T03:32:00.000-08:00

Bir Elmanın İki Yarası

Saat yönünün tersine çevirip içe doğru kapattım. Kırptım, büktüm ve bir fincana sığdırdım tüm hayallerimi. Hayal dünyasındasın diyerek gülümsedi Falcı kadın, “bastır bakıyım parmağını”… Üç dilekten üçünün de Sahibi Sen iken, nedense bastırdığım parmağın ismi Hayat parmağı çıktı… Senin Hayat olduğunu bu kez de telve doğruladı... O küçücük fincanda bir elma ağacı büyüyordu ki kahverenginde,"hayrola” diyerek durdurdum serpilmesini. “Sus! korkutma sakın!” diye fısıldadı, “ o yeni bir gönül macerası”. Gamzemi çıkarttım geçtim. Sen yaralı, Ben yaralı…
Biz olsak olsak, bir elmanın iki yarası.

Kar Yağarken...

2010-02-10T02:31:00.000-08:00

Kar Yağarken...

O şehri sevememek için
mazide kalmış bir sevgilin var Senin.
Ne içi boğazının ne de kenarı denizin,
Sevemedin Gitti!
O şehirli bir bahanen var Senin.

Ayrılığın rüzgârı sert
Boğazından gelirde eser şehrin
Çoğu gecelerde sesini de kısar
Yüzüne kapattığın ellerin.

Peki ya yağmışken
yumuşak bir havada tüm eskilerin.
Ve gözlerin hüzün tutmuşken hazır
Şehri şiir mi şiir bir adam;
Sen
bu adamı,
bu şehri...
Sen bu şiiri sevebilir misin?

Bugün 31 Ocak

2010-01-21T05:44:00.000-08:00

- Bugün 31 Ocak-

Yağmur damlaları bir nebze de olsa içindeki ateşi söndürebilir diye kendini dışarı atmak istedi. Nefes alamıyordu bu yüzden soluğu dışarıda almalıydı. Saatlerdir ekranda gördüğü, işittiği haberler artık onunda sonunun yaklaştığını ya da yaklaşması gerektiğini bildiriyordu. Tüm yayın akışları bir haberle kesiliyor, bazen bir tartışma programı sunucusunun ağzından, bazense bir haber spikerinin… Bir hava durumu sunucusunun ağzından bile yağan sağanak yağmur yerine hep aynı haberler “toplu intiharlar” dökülüyordu…

Apartman kapısından sokağa adımını atar atmaz yerde yatan siyahlı beyazlı iki kişi gördü… Yanlarında cam kırıkları... Kendilerini camdan attıkları için sanmayın bu kırıklar. Bu onların ölüme giderken son kez şerefe kaldırdıkları kadehlerin kırıklarıydı. Yanlarından geçerken eğilip yerden hala anason kokan bir cam kırığını aldı, sol göğüs cebine sakladı ve sokakla caddenin kesiştiği yere, sahile inmek üzere ilerledi.

“Hiç biri yokken… Bir O vardı”.
“Yinede Sen varsın ve hep var olacaksın” diye düşündü “ama bu ümitsizlik Beni mahvedecek”

Birçok araba gördü duvarlara vurdurulmuş ve çok da kan gördü yağmurun sahile doğru önüne kattığı. Hiç birini yadırgayamazdı elbet. Onların gözünden bakabildiği, Onlar gibi hissedebildiği için hepsini anlayıp, Onlar gibi ağlayıp Onlar gibi çaresiz kaldığı için her bir intihara hak verebilirdi. Sonra solundaki parkta ağaca sırtını yaslamış bir Şarkıcı, bir yazar gördü. Kalemini göğsüne saplamış, gözleri siyah, beyaz ve kırmızı. Artık iki satır dahi yazamayacaksa, gelmeyecekse içinden… Ya da yazmasının hiç bir anlamı yoksa tek çıkış yolu bu olmalıydı.

“Yağmurlu bir günde görmüştüm Seni”
“Yağmurlu bir gün… O kadar çok istiyorum ki Bizi bu duruma sokanların, cadde boyunca yağmurla birlikte akan kanlarımızda boğulmalarını.”

Yüzü aşkın senelerin simgesi bir Kartal heykelinin önünde bileklerini kesenler, bir kutu hapı Son Şampiyonu kutlar gibi birasıyla içenler gördü.
“ Ölümle yaşamı ayıran çizgi” dedi “ Siyahla beyazı ayıramaz ki”
Yürüdü, yürüdü, çok yürüdü, “Her yolun sonunda ölüm olsa da”
Yüzlercesini gördü bir köprüden el ele atlarken. Hepside çok sevmişti. “ Sevenleri kimse ayıramaz ki”

Evine döndüğünde Her şeyi görmüş ve koklamıştı… Çok sevmişlerdi sevmesine ama Birileri çıkıp asıl sahibi biziz diyordu O’nun… “Asıl sahibi”… Onların ise Sevgililer liginde Şerefli İkincilikleri vardı. Elindeki not kâğıdına “ Şerefsizler” diye yazacak oldu ama yazmadı, başka bir şeyler karaladı.
Ve Siyah beyaz atkısını bir o kadar siyah ve beyaz odasının tavanındaki kancaya geçirdikten sonra…

“ Bugün 31 Ocak…
Keşke intiharım kadar gerçek sahibin olabilseydim Senin”

2009-12-12T07:21:00.000-08:00

F.D. Abinin yazısının üzerine Serdar ile atışırken ortaya çıkan şiirimsi...

BEŞİKTAŞ’IM GİBİYİM…

Zeminim bir Sana müsait ve Senin gülümsemenle başlıyorum her ilk 45 dakikaya...
Meşinden bir yuvarlağın 7.32 m beyaz çizgiden geçebilme ihtimaline inanırcasına bakıyorum gözlerine.
Yarısından çoğu geçse Sana, razıyım içimdekilerin.
O da goldür benim için.
Beşiktaş’ım gibiyim... Sana giden yollarda etkisiz.
Bir gol atsam gerisini parizyen söküğü gibi getireceğim...

Alt yapılarımda yeşermiyor artık yeni ümitler...
Hepsi Senin yedek kulübende battaniye altında, pardon pamuk altında deney...
Biraz yüz versen göz olacaklar, güneş görsem fasulye...
Bir şans be Hocam! Bir gün yüzü sadece!
Beşiktaş’ım gibiyim…
Ne SERDAR’ ımdan orduma komutan, Ne BATU dan Kral...
NECİP’ im çok UYSAL, ALİ’ m ise daha KUÇİK...

"ehee ehee Peki Nasıl başladı sizin ilişkiniz" sorusuna verecek ne bir cevabım var ne de öyle bir ilişkim...
Tek taraflıyım, platoniğim...
Ve doğuştan Ulan benim Sevgim.
Her gece nasıl başladığı bilinmeyen bir sevdanın siyah beyaz fotoğrafına içer,
dilimde sarhoş tükürükler bu sevgimi milyonlara iç ederim...
Ne ayık gezebilecek kadar kör benim sevgim...
Ne de yerle bir olacak kadar serden geçtim...
Beşiktaş’ ım gibiyim.
Galibi önceden belirlenmiş Sevgililer liginde Şerefli ikinciliklerim var Benim...

Kahve Renginde...

2009-11-30T10:58:00.000-08:00

Kahve renginde Sonbaharlar hayal etmiştim Onunla… Gidişine yağmurlar yağardı ki bu hayalin, Ankara da döktürdü tüm eteğindekileri.

İşte bu hayali yağmurlara karşı direksiyon sallıyordu küçük ve pıtırak arkadaşım Onur… Bende yanındaki koltuktan ona ağlamaklı ağlamaklı bakıyordum… Bir söz söylesin, bir şeyler yapsın diye bekler gibi gibiydim… Yıllardır tanırım Bu Onuru ben. Klişe söz söyleme fırsatı geldiğinde gelişine yapıştırırdı atasözünü, özdeyişini... Klişenin bini bir paraydı cüzdanında… Tam “ bırak gitsin! Dönerse Senindir. Dönmezse zaten …” diye kelimeler fırlarken küçük ve aksine bir o kadar da bıyıklı ağzından, zor susturdum bu bıyıkları…” Sus lan küçük ağız, Sus! Neyi dönüyor… Bumerang mı bu? … Giderse gitmiştir. O giderse herkes gider”. Verdim “ Nefes”i, Verdim “ Nefes”i “Küçük Onur’a”

Bakın eskiden böyle değildi bu çocuk. Duygusaldı, severdi hüznü de üzümü de… Hüznünde şarab, neşesinde ise eski Türk filmi tadı vardı. Handa Türk kızı oynatıp, üzümün salkımını küçük ağzına nasılda atardı? Şimdi ise Hüznü gitti üzümün sap(kınlığ)ı kaldı… Yağmurlar yağdırırken bile bu koskocaman kent, bu gidişe, soğuktu, katıydı ve de sapkındı Onur “ Hacı her türlü gideri varmış be” diyebilecek kadar hem de.

Manidar Manidar bakıyordum bu sefer de Onura… Neymiş arkadaş bende anlamadım ki sürekli ikileme yaparaktan bakıyordum. Bende de sorun yok diye diyemezdik yani… Neyse… Manidar bakaraktan serzenişdim Onura. “Bir zamanlar Sende hüzünlüydün. Hani herkes arkadaş, hani oyunlar sürerken”. “Lan sus” diye karşılık verdi O da… “ Eskidendi Lan çok eskiden” demesiyle de durdurdu arabayı…

“Kahve renginde sonbaharlar hayal etmiştim Onunla” dedim…
Bir söz söyledi. Bir şeyler yaptı…
“ Altı üstü Kahverengi kadife bir ceket, bir dahaki sonbahar alırsın be Ahmet’im” diye gülümsedi…

Güneş Tutulması...

2009-09-24T04:44:00.000-07:00

1-

Güneş ışınlarının her zamankinden daha fazla yaktığı, kavurucu bir Temmuz günü… Bu gibi günlerde hani çalışan insanlarla daha da fazla muhatap olur ya bu ışınlar, hani alın terlerinde biraz da kendilerinin payı olsun isterler ki sıcaklıklarını eksik etmezler enselerinden bu insanların.

İşte böyle bir Temmuz gününde iki genç inşaat işçimiz iki göz odada, bu odaların mavi duvarlarına yeşil çalarlarken herkesten fazla maruz kalıyorlardı güneşin bu sıcak arkadaşlığına. Nasıl ki çevremizde birçokları varken hep birileri daha fazla öne çıkar, güneş içinde bu böyleydi. Bu iki çocuğu karşılık beklemeden çok sevmişti güneş ve her karşılıksız aşkta olduğu gibi çok acı çekip azda acıtmamıştı…

Arkadaşlarından birisinin adı Bulut. Diğerinin adını ise bilmiyordu güneş. Nasıl olur demeyin ismini bilmediğimiz bir kişiyi sevmekte, severken bu isimsizi acıtmakta yok muydu bizim kitabımızda. Zaten her şey kalın harflerle yazılır bu kitaplara. Dışarıdan bakınca ise hep dışarıdan bakılır bu yazılara, sanki biz hiç yaşamamışız da yazmamışız gibi.

Önce beyaz boya vuralım demişti isimsiz arkadaşı Buluta, “ böyle olmaz bu iş “. “Kapatmaya gerek yok” dedi Bulut. “Duvarın bütün renkleri, desenleri hatta tüm kiri, yaşadıklarının hepsi kalmalı” ve bir fırça darbesiyle gözleri kadar yeşil boyayı sürerken mavi duvara “ hepsi ama hepsi katılmalı bu yeni renge ( yaşantıya )”

Birbirleri ile bağlantısı olmayan yan yana iki göz odada, Bulut ve isimsiz arkadaşı bu odaların duvarlarını yeşile boyarken güneşte artık iyice ateşini almış, yan yana iki pencereden onları izliyordu….

........................................................................................................................................................................

2-
Birbirleri ile bağlantısı olmayan yan yana iki göz odada, Bulut ve isimsiz arkadaşı bu odaların duvarlarını yeşile boyarken güneşte artık iyice ateşini almış, yan yana iki pencereden onları izliyordu. Bulut çok kaçırmış olmalı içkiyi diye düşündü güneş, her halinden bu belliydi…

Akşamdan kalmaydı Bulut. Akşamdan kalmaydı gördükleri, düşünceleri, nefesi. Yıllar sonra bir şeyler yazmayı düşünmüştü dün gece, içinde özlemin geçtiği. Ama öyle direkt söylenebilen özlemlerden de değildi bu. Sadece bir “ özledim seni “ bile yetebilecekken, çarpanlarından biri gurur diğeri ise her türlü anlaşılmaz duyguların toplamı olan, yani bir hesabı kitabı olan “özledim Seni”ydi bu. Sustu sadece, nasıl olsa çarpanlarından birinin gurur olduğu her hesapta sonuç mutlaka sıfır çıkardı ya akşamdan kalmaların dünyasında. İçe atılırdı tüm hesaplar ve kadeh kaldırılırdı her hesapta sağlığa…

Kadeh kaldıranlardan birisi Bulut. Diğeri, isimsiz arkadaşı. O ise Bulut kadar hızlı gitmiyordu bugün. Arada sırada Bulutun sözlerini “yalnız evet” ler le doğruluyor, bazen de sadece başıyla onaylıyordu. Sonunda da elindeki bardağı bulutun bardağına vuruyordu. Tüm bu dinler gibi gözükmesinin yanında o da hep başka şeyler düşünüyordu. Hep başka şeyler, mesela bir çift yeşil göz, yada tüm dünyanın yorgunluğunu alacak ancak çocuklarda olabilecek kadar saf bir gülümseme. Sonra yeniden dolan kadehinde güneşi düşünüyordu ansızın. Nasılda yardımcı oluyordu güneş onun böyle tutulmasına. Bir çift yeşil gözde yansıyınca güneşin ışınları, saatlerce o gözlerin karşısında tutulup kalıyordu ya, işte O güneş tutulmasını böyle bir şey sanıyordu.

...................................................................................................................................................................

3-

Güneş yan yana iki pencereden onları izlerken, ikisinin de aklında dünden kalan düşünceler mavi ile yeşili karıştırıyorlardı tuvallerinde. Neredeyse yarılamıştı ki resmini Bulut. İsimsiz arkadaşı yan odadan seslendi Buluta. Belki de dün gece Bulutun anlattıkları aklına yeni düşmüştü . “Unutmalısın” diyecekti. Gösterecekti sonra mavi yeşil duvarını “ Bak her yer nasılda Yeşil, Hem nasılda yardımcı oluyor Güneş yeşillerin altından mavilerin çıkmasına”…

Dedim ya birbiriyle bağlantısızdı bu yan yana iki oda. Birinden diğerine geçmek için onca kat aşağıya inmek gerekiyordu. Akşamdan kalanların gözü o kadar yolu kestirmez ki, bir pencereden diğerine geçmek geldi Bulut’un aklına.

İsimsiz arkadaşı, Bulut ve Güneş… İsimsiz arkadaşı seslendi, Bulut tutundu pencerelere, Güneş gördü düşüşünü… Ve Bulut düşerken tutunduğu pencerelerden gözlerinde duvarda gördüğü yeşiller… “ Unuttum ”…

İçinde mavi ve yeşillerin olduğu bir çift göz… Sanki mavi renklerin üstüne yeşiller çalınırken bir damla gözyaşı düşmüş bu gözlerden.
Bulut bir damla gözyaşı olmuş.
İsimsiz arkadaşı bu gözlerde oturmuş ve bir damla yaşın akışını izlemiş.
Güneş hepsine sevdalı…

6 İnsan 1 Murat...ve Trabzon

2009-08-06T12:30:00.000-07:00

Mor Pantolonlu Kıza … :p

-1-

Yağmurlu bir Pazar akşamı kendimi kantine zor atmıştım. Kuytu bir masa bulup oturdum, o gün kimseye karışmak istemiyordum. O an itibariyle yaşadığım şokun etkisi üzerimde camda süzülen yağmur damlaları gibi geziniyordu. Tüm yalnız kalmak istenilen zamanlarda olduğu gibi bugünde safi ben olamıyordum bir türlü, ki can sıkıntısıyla birilerini aradığın zaman bir türlü ortaya çıkmayan arkadaş grubu, bu gibi anlarda bir anda masamda peydah olabiliyorlardı… Ve arttıkça artıyor, gittikçe gürlüyorlardı… Bana ne olduğunu, neden böyle yüzüne lazer tutulan kedi gibi kitlenip kaldığımı sorup, dürtüp savuruyorlardı beni…

Bense ne bu yaşadıklarımı anlatacak kelimeleri ne de o kelimeleri arayacak gücü bulabiliyordum kendimde… Zaten biraz gücüm olsa bile asgari sayıda kullanabildiğim üç – beş harfle kurduğum kelimeler bu kitlenme anlarında pek bir anlamsız pek bir yavan kalabiliyordu, halizarında peltek olan bende ş’nin, ç’ nin, c ‘nin izlerine rastlanmıyor J’ nin esamesi bile okunmuyordu.

Saatler ilerledikçe konuşmam ve bana olanları anlatmam için olan ısrarda giderek artıyordu… Hem ben gözlerimi tavana dikmiş düşünürken, nasıl olsa fark etmiyorum diye saçlarıma sakladıkları kürdanlar, kalemler ve türlü renklerde tofita kâğıtları da bir hayli ağırlık yapmaya başlamıştı ki, sonunda saatlerdir bitişik duran dudaklarımı “plup” diye bir sesle araladıktan sonra “ size hayatımı tamamen değiştiren bu günü anlatacağım ama önce şu saçıma doladığınız mendilleri, tülbentleri alın, adak ağacı mıyım lan ben” diye fışkırdım bu çıldırmış üfürükçü hacı hocacı zihniyete…

Ve acı veren hikâyemi peltekçe dinlemeye başladı can dostları arkadaşlarım

………………………………………………………………………………………………….

-2-

Güne kadim dostum Vedat’la, bilgisayarda George Bush’un ayakkabıdan sincapvari bir hareketle kaçışını bir kez daha izleyerek neşe içinde başlamıştık arkadaşlar. Yaklaşık bir aydır bu videoyu izleyerek selamlıyorduk doğan güneşi. Günümüz bu sincapla bereketleniyordu…

Bugünün çok güzel olacağına inancımız tamdı, tanışacağımız yeni arkadaşlarımız için daha dün geceden spontane espri yapma provası bile yapmıştık… Her şey bugün ki yeni arkadaşlarımız içindi. Büyük bir mutlulukla otobüsün önünde hareket vaktinin gelmesini bekliyorduk. Çağıran bir şeyler vardı sanki bizi uzak şehirlerden…

Derken uzaklardan ağır ağır adımlarla gelen biri, O belirdi… Nasıl anlatsam bilemiyorum bu çocuğu gözüm hiç tutmamıştı. Uzaklardan da doğrudan bizim yanımıza doğru belirdi yani, git kardeşim başkasının yanına, ne yanaşıyorsun hemen benle Vedat’a… Neyse dostlarım isminin murat olduğunu sonradan arkadaşlardan öğrendim (sonradan öğrendim çünkü tanıştığımda ismini söylemesine rağmen dikkate almamıştım, çünkü benim yeni bir Murat’ a ihtiyacım yoktu, eldeki Muratlar dolup da taşıyordu bile ).

Ben bu Murat’ı Vedat’ın arkadaşlarının arkadaşı sanmıştım, yani onların Murat’ıdır diyerekten ses etmiyordum. Yanımızda bulunması rahatsız edici olsa bile arkadaşlarımın Murat’ına katlanıyordum. Lakin Murat boş durmuyordu arkadaşlar. Hiş bir cümleme henüz nokta koyamadan, benim hepsi benim ve birbirinden değerli, onların hem ş’si hem ç’si olduğum, onları c’siz ve J’ den yoksun tek başıma beslediğim, evladım cümlelerime müdahil oluyor, bu yetim cümlelerim henüz büyüyemeden onları kendi eğrelti kelimeleriyle kopartıp beni fitil ediyordu…

Ayrıca bu kılkuyruk her konuşmasında kendini methediyor, benim inşaat mühendisi Vedat’ın ise kontrol mühendisi olması, O’nun yalanlarında elektrik ve inşaat mühendisliklerinin birleşmesiyle bir yastıkta kocuyorlardı… Ki gürbüz çocuk murat haberleşmenin bilmediğim bir alanında Türkiye’de ki ilk makaleyi yazıyor, kim bilir naylon stajını da dünya devi bir inşaat şirketinde yaptığını dile getirerek bize yutturuyordu naylonu… Her yaptığını söylediği zımbırtılardan sonra da bizim takdirimiz bekliyor, bir on saniye öyle gururlu bir gülümsemeyle donakalıyordu… Biz ise takdiri teşekkürü umursamıyor Murat’ın gamzelerinde kaybolup, boğulup gidiyorduk.

..................................................................................

-3-

Sincap George Bush’la tavan yapan neşem Murat’ın gamzelerinde göz göre göre eriyip yok oluyordu. Buna izin veremezdim arkadaşlar, bu kadar kolay olamazdı ve ben bu kadar güçsüz olmamalıydım… “Hadi ben bu kadar güçsüz ve aciz olabildim, en azından bir başka güç mevcut olmalıydı beni bu Murat kopilinden kurtaracak” diye düşünürken bir sesle koptum Murat’ın gamzelerinden.

Arkadaşlar hani güneşin o yakıcı ve karşı koyulmaz ışınlarına mukavemet edemeyen limonlu dondurma gibi eriyen kenarlara akan neşem, mutluluğum mor ve bir o kadar daha mor, yani mor ve ötesi bir pantolonla yeniden kendine geliyordu. Gözlerimi mor pantolondan ayırıp bu pantolonun sahibine doğru kaldırdığımda ise… İçimde bir hüzün bir mutluluk - sanki ne olacağını bilemeyen bahar havaları gibi bir yağmur bir güneş - hüzünle karışık bir mutluluk - yani anlatılmaz arkadaşlar - bir içi beni, dışı seni yakar mutluluk…

Ve o gözler arkadaşlar sanki o ana dek tekerlekli sandalyeye bağımlı Klara’yı ayağa kaldıran Heidi gibi, mutluluğumun Heidi’si olmuştu…

Bir an olsun donup kalmamdan sonra anca anlayabilmiştim bana bir soru yöneltildiğini… Sanırım mor pantolonlu kız ya da Heidi ve arkadaşları onlara kas gücü sağlayacak, deniz bisikleti alanında en az beş yıl deneyimli, hiç olmadı ayakları pedal görmüş bir Peter arıyorlardı. Hemencecik bu ilana başvurur gibi oldum sevgili hala çocuk kalabilen adaşlarım ama direkte “ beni alın, beni seçin” diyemezdim yaaa…
- Arka tarafta oturmak kaydıyla kabul ediyorum teklifinizi gibi (şu an çok net hatırlamıyorum) saçma bir espriye giriştim önce, anlaşılan henüz Murat’ın etkisi tam olarak geçmemişti…

Buna mukabil biraz ağırdan alıp naza çekeyim kendimi, peşinden gelen “ hadi biberle bakalım pedalları” diye ilk söylemlerinde de kabul ederim bu tekliflerini diyerekten beklemeye koyuldum…

Bana bu direkt evet dedirtmeyen şey, biraz ağırdan almanın yanı sıra, biraz da korkuydu arkadaşlar. Bir saat boyunca dört bir yanım Muratla sarılmıştı… içimde beyin fırtınaları kopmasına rağmen dışımdan tek kelime etmemiş olmamın ve mor pantolonlu kızın yanında hebeleyip hübelemenin, ya da O’nun yanında bir tek kelime dahi edemeden deniz bisikletiyle birlikte kıyıya vurmanın korkusuydu bu …

.......................................................................................

-4-

Ve yapamadım türkü dostu, edebiyat tutkunu güzel insanlarım. Ben, kadim dostum Vedat , Vedat’ın arkadaşı ve artık kader ortağım olan Burak ve de tabi ki gamzeli Murat hep beraber bir deniz bisikletine binerek mor pantolonlu kurtarıcımdan uzaklaşırken pedalları ardı ardına daha hızlı daha hızlı olarak Muro çeviriyordu…

Yarım saat boyunca Marmara bölgesinin bu güzel gölünde dört dolaştıktan sonra kurtarıcıma biraz daha yakın olabilmek adına, Murat’ı şöyle bir itleyerek pedalları ben ayağa geçirdim ve doğruca Heidi’min bisikletine doğru sürdüm atımı…

Aklımda kalan bir enstantane arkadaşlar, ben pedallara yüklendikçe mor pantolonlu kızın gülümsemesi ve ellerini havaya kaldırarak gayet neşeli bir tavırla bana doğru, in- out lardaki out işaretini yapmasıydı… Kurtarıcımdan gelen bu işaret, Samiyen’de büyük Beşiktaşı’mıza beraberliği getiren Delgado’nun golü gibi beni tekrar umutlandırırken, Muro ise arkamdan çektirmek suretiyle ilerlememe engel oluyor, pislik Cüneyt Çakır gibi hem delgado’mu oyundan atıyor, beni de 10 kişi oynamaya mahkum ederek yordukça yoruyordu.

Artık adım atacak halim kalmamış, pili biten oyuncak ayılar gibi bir kenara yığılıp kalmıştım. Büyük bir yeis içinde sonumu kabullenip, kaderime küfür ediyordum dostlarım… İçimde dolup taşan bu köpüklü küfürler, bazen dişlerimin arasından belirli belirsiz “mınako” şeklinde dışarıya çıkıyordu… Bu kelimelere bir anlam veremeyerek “ifeenim” diye cevap veren Cüneyt Çakır Muroya ise “nanamı murat nanamı” diye karşılık veriyordum. Bu serzenişlerim ve bu küfürlerim de, kaybolan hepimiz gibi, bizimle aynı kaderi paylaşarak, muratın gamzelerinde ki kara deliklere doğru akıp gidiyordu. Tüm bunlar olup biterken ise mor pantalonlu kız her şeyden habersiz ordan oraya koşturuyor, etrafına gülücükler saçarak aklımın fotoğraf albümündeki yerini alıyordu…

Ben ve arkadaşlarım Murat etkisiyle pili biten ayılar gibi erkenden yorgun ve bitap düşerek bu yarıştan koparken…

Neyse bu konulara hiç girmeyeceğim… ya daa aramızda kalmak şartıyla:)

Nerde kalmıştım biz yarıştan koparken alkali duracell piliyle ve “can” lı herhangi bir ismiyle (Burada Can’ın yanında hangi anlamsız harflerin yığıldığının bir önemi yok, mühim olan candır, gerisi teferruat) enerjisi bitmediği gibi etrafına da yayan bir minicik ayıcık ipi göğüsleyeceğe benziyordu. Sonuçta o Gitarcandı bizler ise Ahmet, Vedat… Gerçi Muratsız bir Ahmet ormanda beş Can gücüne, on Berke sempatikliğine eşdeğerdir ama gelin görün ki Muratla bir yalın, safi, pür Ahmet bile olamıyordum.

Bu arada (Bu da aramızda kalsın ) kendisine verilmiş bardak dağıtma görevini kutsal bellemiş, insanlara hizmeti temel edinmiş, boğazına sardığı atkısını bir an olsun bile çıkarmayarak bizim kendisine mösyö diye hitap etmemize de olanak vermiş uzun arkadaşımız da güvenli ve uzun bacakları sayesinde fuleli adımlarıyla bu yarışta Gitarcan’ın yanında ilerliyordu.Yarış bu ikiliye güzel iken bizler artık dönülmez akşamın ufkundaydık arkadaşlar… Akşam olmuş vedalaşma zamanı geldiğinde, mor pantolonlu kıza hiş bir şey söyleyemeden sadece bakarak veda ettim…Tabi hafızamda onun gülümseyen görüntüleriye:):):)

........................................................................................................................

-5-

Bu hikaye gerçek bir hayattan uyarlanmış olup, hikayede geçen isimler birebir doğrudur… Hayatımı karartan şahıs bizzat Murattır…

Murat ve gamzeleri birbirlerinden ayrılarak yolarına devam etmişlerdir… Özerkliğini ilan eden Gamzeler şu an Türkiyenin enerji ihtiyacını, yıllarca içine çektiği masum insanların gücünden alarak karşılamaktadır… Murat ise gamzesiz olamamış, yüzü bomboş kalmış, dımdızlak yapamamıştır. Bana neyse Murattan, adı batsın…

Gitarcan en son Y.T.Ü yıldız kampüsü tonozda etrafındaki insanlara çakma cem yılmaz esprileri yaparken görülmüştür. Duracell pil Gitarcanın dolabında olmazsa olmazı, Gitarcanlığın ilk şartıdır.

Mösyö ona verilen görevin bilincinden sıyrılamamış, görevini yerine getirmiş olmanın gururu ona ulaşım sektöründe bir şeyler yapmaya, tüm varlığını ortaya koymaya teşvik etmiştir. Kendisiyle Trabzon’a giden güzide bir firmamızın otobüsünde tesadüf gelip, biraz laflamış bulunmuşturum (böyle bi kelime yok ama olsun). ”Ona heyhat ne berbat bir gündü di mi azizim, keşke o güne tekrar dönebilsem ve yılanın başı küçükken ezip, her şeyi daha en başından değiştirebilseydim” dedikçe o bana “çay, kola, sarı, püsküü, gofret” demiştir. Ne görev bilinciyse artık.

Ahmet ise o akşam yaşadıklarını haylaz arkadaşlarına anlatıp, saçındaki mendilleri tülbentleri şöyle bir silkeleyip, adak adayan dostlarının tuttukları küp şekerlerden birer tane aldıktan sonra geri dönülmez yolculuğuna başlamıştır… Bu yolculuk onu Trabzon’a kadar getirmiştir. Daha önce hiç görmediği, alakadar olmadığı, tanımadığı Murat gibi, Trabzon’da ona bir o kadar yabancıdır. Bu kaderin bir oyunu ve her şey Murattan sonra şekillenmiş olmalıdır. Belki de Murat olmasa ve Mor pantolonlu kızla Ahmet’imiz bir tanışabilse Trabzon sadece Trabzon olarak kalabilecektir Ahmet için…

Mor pantolonlu kız ne yapmaktadır? Kimdir? En son nerde ne zaman görülmüştür? Bu hikaye zaten tarihin tozlu raflarından çıkartılarak, tüm bu sorulara cevap bulmak için yazılmıştır:):):)

SENİNLE ORTAK BİR ŞEHİR...

2009-08-06T12:03:00.000-07:00

Aynı şehirde, aynı bulutların altında ve güneşli bir günün ardında kalan sıcak akşam saatlerinde, eski ve ahşap bir evin penceresinden, birbirlerine bakmadıkları zamanlarda, binalar arasından denize kaçan dar bir sokağı seyre dalan iki sevgili, iki güvercin… ve aralarında oynadıkları bir oyun….

Belli ki daha önceki sıcak yaz akşamlarında da oynamışlardı bu oyunu, bu iki paytak sevgili, ağzı laf yapıyordu her ikisinin de. Tecrübeleri, başlarını ileri geri yaparak coşma olsun, bir sağ ayakları bir sol ayakları üzerine kendilerini bırakarak sallanmaları olsun ve çıkardıkları, insanlar için anlamsız kendileri içinse mananın ta kendisi ötüşlerle olsun, tecrübeleri her hallerinden belliydi…

Bu dar sokakta bulunan her şey, onların oyununun bir parçası, bu oyunun bir dâhiliydi. Pos bıyıkları ile Süper Mario’yu anımsatan sokağın bakkalı, köşe başlarında ellerinde gazozlarıyla beklemeye koyulan köşe başı gençleri ve onların önünden geçen “ köşe başı gençleri” tarafından beklenen, “beklenilen kızlar”…

Kendi küçücük akıllarıyla tüm bunları yani sokağı dile getiriyordu iki güvercin oyunlarında… Bu kişilerin üstünde bulunan kelime baloncuklarını kendi küçük gözlerinden dolduruyorlardı. Lakin sokağın tüm bu eski yüzleri güvercinlerin daha önceki oyunlarında yerlerini almışlardı. Yeni yüzlere ihtiyacı vardı bu setin…

Saatlerce beklemenin nihayetinde sokak başında beliren iki silueti fark eden, grili- siyahlı tüyleri ve kahverengi gözleri olan hafif toplu erkek güvercinimiz, bembeyaz kardan beyaz zevcesine dönerek gülümsedi.

“Binaların arasında sıkışan dar bir sokaktan denize inmeyi düşünen, akıllarındaki soru işaretlerinden birbirlerini tanımadıkları, meraklı gözlerinden ise birbirlerini tanımak istedikleri anlaşılan, yan yana yürüyen ama el ele tutuşamayan bir adam ve bir kadın. Yani ne bir yabancı kadar uzak, ne de sevgili kadar yakın. ” dedi apalak alacalı güvercin…
ve oyunu başlattı…

…………………………………………………………………………………………………

Adamın yüzünde taşıdığı belli belirsiz bir endişe ve bu endişeye sebep olan istek, bu güvercin tarafından fark edilmiş olacak ki “ ortak bir şehrimiz olabilse” kelimeleri bu oyununun ilk kelimeleriydi…

- Seninle bu şehrin en işlek caddelerinden birinde bulunan eski yığma bir binanın en üst katında ki, manzarası, ufukta deniz, ön planda ise ağaçlı bahçesi ile eski bir lise olan kafede karşılıklı oturup, yabancı uyruklu garsonumuzdan iki Schweppes mandalina istemek... Diye ekledi sokak kökenli alacalı güvercinimiz ki Schweppes mandalina en sevdiği içecekti sokak güvercinlerinin… “ ve saatlerce senin o tok ama etkileyici sesini, ilk kez o güneş gözlerine bakarak dinleyebilmek…”

Kardan beyaz kırmızı gözlü küçük hanım uzaklarda sokak arasından görülebilen denize bakıp iç geçirerek (anlaşılan kendisini iyice rolüne kaptırmıştı bu romantik güvercinimiz.) karşılık verdi eşine.

- Farklı deniz kıyılarında ben senin yeşil, sen benim güneş gözlerimi düşünürken birbirimize kadeh kaldırmak. Aynı şehirde bu dar sokağın sonlandığı kayalıklarda içkimizi yudumlarken düşündüğümüz o gözlerle karşı karşıya kalmak…

Ne Süper Mario Bakkal, ne köşe başı gençleri, ne de beklenen kızlar. Bu oyun setinde bulunan insanlardan sadece ikisi fark etmişti güvercinlerin dansını. Yukarıdan gelen seslere erkek güvercinimiz bir yenisini daha ekledi…

- Seninle bir Pazar günü aynı yerel saatte bir siyah zeytine çatal sallayabilmek. O Pazar günü farklı iki hesap yerine tek bir hesabı ödeyebilmek.

Bir önceki cümlesinde ateşi çok bulmuş olacak ki romantik küçük hanımımız bir sonraki cümlesinde esprili bir yaklaşımda bulundu ve peşi sıra kikirdedi.

- Farklı şehirlerin yollarında trafiğe takılıp ayrı ayrı “pufff” lamak yerine, sıkışan trafikte bizimle aynı otobüste bulunan emo ya bakıp bu zat-ı “Nasıl? Niçin? “ diye yolculuk boyu irdelemek. “ K “ leri “ G” diye telafusundan Angaralı olduğuna kanaat getirmek.

Adam ve Kadın başlarını yukarı kaldırmış ayakları üzerinde sallanan ve sesler çıkartan güvercinlere bakarken, uzun süredir aralarında olan sessizliği güzelliği ile kendine güvercinleri bile hayran bırakan kadın bozdu.

- Keşke aynı şehirde olabilseydik.

Bu cümlenin devamını kendine aşağıdaki iki insanı hayran bırakan erkek güvercinimiz getirdi.

- Seninle farklı yağmur damlaları altında ıslanmak yerine aynı bulutun çocuklarına teslim olurduk.

Birbirlerine ne yabancılar kadar uzak ne de sevgililer kadar yakın bu iki kişi yan yana sahile doğru ilerlerken, güneş gözlü güvercinimiz arkalarından son cümleleriyle bu oyunu bitirdi.

- Sesteş bir kelime Güneş.
Her şehre farklı doğan tek bir güneş.
Her şehirde farklı anlam bulan tek bir güneş.
Asıl olan her sabah seninle aynı güneşe uyanabilmek.

Hep ortak paydada buluşsak da, ortak bir şehirde buluşmak üzere… Belki bizde binalar arasına sıkışmış dar bir sokaktan denize inerken, pencere önünde sokağı seyre dalmış iki güvercin fark eder ve yeni bir oyuna başlarız…

Günlerce Baktım...

2008-12-04T03:03:00.000-08:00

Uzun zamandan sonra gülümsemende bulabildim kaybettiğim her şeyi…
Aramadan…Henüz kaybolduklarını bile fark etmemiştim ki zaten…
Kapıyı çaldıklarında anladım bir süredir terk edildiğimi…
Ne onlar bana kızgındı ne de ben onlara kırgın.
Gülümseyerek içeri aldım…

Sana uzak bir köşeye oturup yalnız bir şekilde sana bakıyorum.
Hiç bir şey umurumda değil
Daha önce düşündüklerim…Aldığım kararlar… ve de giderek alıştığım yalnızlık…
Bir gülümsemenle hepsi yerle bir.

Gülümseyerek içeri alırken kapımı çalan eski dostlarımı.
Uzak bir köşede sana gülümserken buluyorum kendimi…
Belki, çok sonraları “ nasıl tanıştınız?” sorusunun yanıtı…
“Günlerce, aylarca baktım ve bakakaldım olabilir”

ANNEM-01

2008-12-04T02:52:00.001-08:00

Eski telefon hattımı kullanması için anneme vermiştim…
Sarejova-Beşiktaş maçının olduğu gündü yanlış hatırlamıyorsam sene 2002 olması gerek. Elektrikler kesilmişti ve mum ışığında yarı baygın ama tamamen sinirli bir şekilde uzandığım bir esnada olayın kahramanı annemin içeri girmesi ve
“ Ahmet şu Bilge midir nedir söyle o kıza mesaj atıp durmasın ya da yeni numaranı ver! Bilge mesajı Bilge mesajı zırt pırt mesaj gelip duruyor” demesi..
Gelen Bilge:) mesajı: “Dk. 90 Sarejova-0 Bjk-5 gol Ali Cansun Maç sona erdi”

Yazamıyorsam...

2008-12-04T02:50:00.000-08:00

…Hiç bir şey olmadığı halde ille bir şey bulup çıkarmaktan sakınmalıyız. Sanırım günlük tutarken en tehlikeli olan da bu…
Jean Paul Sartre-Bulantı

Bayram mesajı

2008-10-01T13:58:00.000-07:00

Ramazan bayramı mı? Şeker bayramı mı?

Şeker bayramı tabimkim. Bu sorunun cevabını ben değil ONLAR veriyor. Yoksa bana ne ki zaten, hiş alakadar bile etmez beni. Ben uyumama bakarım. Aslında çok uyuyan biri değilim sürekli uyumaktan bahsetsem de. Ama ne hikmetse çok uyandırılan biriyim ne zaman tv karşısında uyusam telefon 3-5 kez, kapı ise tekmelene kadar… Ben uyumama bakarım. Bakarım bakmasına da tam şu anda zile basaraktan benden kapıyı açmamı isteyen, evde yokum numarası yapıp, daha sonra “amannnn çalar çalar giderler bacaksızlar” (aslında burada küfür var) düşüncelerime aldırmayan ve bu düşüncelerime kapıyı cırmalayarak karşılık veren çocuk grubu benden ne istiyor?

Ramazan bayramı olsa… Şu an kapıyı cırmalamakla kalmayıp, çatpatlardan kızkaçıranlardan ve fişeklerden oluşan el yapımı bombalarıyla kapıyı uçurmaya çalışan çocuk grubu benden şeker değil ramazan isterdi değil mi? Ramazan adlı arkadaşlarım üzülmesin ama işte o zaman yerimden kalkmadan bildiğim en yakın Ramazan’ın telefon numarasını, hiş zavallı ramazana bu çeteci çocukların ne yapacağını düşünmeden bağırırdım en gammaz halimle ve uyumaya devam ederdim kaldığım yerden.

Ama gel gör ki şeker bayramı bu bayram ve yerimden kalkmadığım her an aleyhime işliyor. Kapı arkasındaki kalabalık giderek artarken coştukça da coşuyor. Aralarında kellemi isteyen gözlüklü, şişko ve bir o kadar da çıldırmış bir çocuk bile var (şu yüzü ezberleyim de tek kıstırırsam şu... Dikkat burada küfür var.)

Neyse ya kendi sahama hapsoldum zaten yenilgiyi kabul edip önümüzdeki maçlara bakmaktan başka da çarem kalmadı. Alın ulan şekerlerinizi yeter ki kapıyı rahat bırakın. Şu kız kaçıranı çatpatı falanda toplayın başka bir zaman kullanırsınız ziyan olmasın. Hadi gidin şimdi ben uyuyacağım.

Ya da uyku falan da kalmadı aslında bekleyin beni bir torba kapıp bende geliyorum yalnız bu şişkoya arada dalarım ben. Gözlüğü çıkar şişko!

Kapının önündeki ve arkasındaki bütün insanların Şeker bayramı kutlu, Ramazan bayramı mübarek, Futbol bayramı bol gollü, goller hep holoskolu, Beşiktaşım hep şampiyon olsun.

Kurumuş Ölüyorken

2008-09-01T18:34:00.000-07:00

Hayal kaybından ölmek üzereydi onu hastaneye getirdiklerinde. Çok yara almıştı, iltihaplanmıştı düşünceleri. “Uzun konuşmalar sonucu hayati tehlikeyi atlattı ama tekrar eskisi gibi mutlu olamayabilir” dedi doktor durumu anlatırken hasta yakınlarına.

Hasta yakınları; en yakınını kaybettikten sonra yakınmalarını dinleyen de arkadaşlarıydı, onu sahilde kendinden geçmiş bir şekilde denize bakarken bulanlarda. Onu bulduklarında yüzünün güneş gören tarafları yanıklar içindeydi, gözlerinden akan tuz damlaları güneşten çok daha fazla kavurmuştu onu. Neyse ki yağmur yetişmişti İstanbul’a kavrulmaktan bahseden hava raporlarının aksine. Acil serviste uzun uzadıya yapılan konuşmalar mıydı yoksa yağan yağmur muydu onun gitmesini engelleyen? Belki her ikisi de.

Peki, ne yapabiliriz diye sordu arkadaşları doktora “tekrar mutlu olabilmesi için ne yapabiliriz?”
— Sadece bekleyin…

&

Bir buluttan diğerine, bir buluttan diğerine…

Düşünceliydi “ben neden buradayım” diye sorup duruyordu kendine.
Beyaz kanatları vardı. Küçük ve çirkin ellerinin tersine, çok büyük ve çok güzeldi kanatları.
Hep gülümsemişti O. Gücünü dudaklarından alıyordu hayata karşı barışında. O kocaman ve bembeyaz kanatları olan küçük bir melekti ve melekler asla savaşmazdı hayata karşı olsa bile.

İlk defa bu kadar çok soru işareti yetişmişti aklındaki ağaçta. Soru soramazdı melekler, ama o farklıydı herkesten, meleklerden bile. Bu sene bir başka yağmıştı yağmur ona, damlaları siyahtı. Güneşi de yeterince alınca aklında sorular kalmıştı.
— Bütün arkadaşlarım gitti. Ben neden hala buradayım?

Tüm arkadaşları soru bile sormadan anlamlarını bulup gitmişlerdi. Bir o kalmıştı bulutların üstünde sorularıyla.
Şimdi birde cevabı olmuştu uzaklardan gelen sesle
— Sadece bekle…

&

Ona ne olduğu ve kaç gündür hastane de olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Tüm geçmişi sanki gözlerinden akıp gitmişti yağan yağmurla birlikte. Bir damlalar kalmıştı hatırladığı bir de...

Vücudunda çarşaf izleri oluşmuştu ve bu izler derinlerdeki yara izlerini çoktan kapatmıştı. Anlaşılan uzun zaman olmuştu gözlerini aç(a)mayalı. Duvarları boş kâğıtlarla dolu bir hastane odasındaydı, başucunda ise kocaman bir kalem. Farklı bir hastaneydi bu tedavi olarak kelimeleri kullanan. Hayata boş kâğıtları karalayarak yeniden başlamalıydı. O da hatırladıklarını yazdı üçüncü bir kişinin ağzından.

“Kaç gün olmuştu, ilk damla düşeli güneş yüzünü kavururken.
Sahilde oturmuş gökyüzüne bakıyordu
Yağmur yağmaya başlamıştı birden
Kendinden mi geçmişti yoksa kendine mi gelmişti?
Aklında tek kalan
Yağmurlara karışmış bir melek denize düşen.”

&

Bir maviden diğerine, Bir maviden diğerine…

O kocaman ve bembeyaz kanatları olan küçük bir melek. Gitme sırası ona gelmişti. Bulutlarda yazan onun ismiydi. Yalandan bir isme gerek yoktu, Duygu güzel bir melek ismiydi.
Tedirgindi, korkuyordu ama yinede onun gülen dudakları vardı. İşte bu yüzden düşmeye bir adım varken bile gülümseyebiliyordu.

Artık gitmesi gerekiyordu, aşağıda mutlu olabilmesi için O’nun dudaklarına ihtiyacı olan yaralı bir çocuk, neyi beklediğin bilmeden O nu istiyordu. Gözlerini kapattı attı kendini bulutlarından. Son bir kez çırptı ve bıraktı kanatlarını mavi gökyüzüne. Hızla düşüyordu. Bulutlara tutunmaya çalışsa da, küçüktü elleri ona izin vermedi. Ama yinede yağmurlar yağdırdı bulutlar sırf o tutunsun diye.

Kanatlarını gökyüzünde bırakan melek
Yağmurlara karıştı düştü denize.
Bir maviden diğerine, Bir maviden diğerine…

&

Tükenmez kalemi elinde mavi çizgiler bırakmıştı. Elleriyle gözlerini kapatıp, terleyen yüzünü sildi. Artık yüzü gözü kelimelerle doluydu ve hep bir melekten bahsediyordu gözlerinde başlayan şiir. Gözlerinde başlayan şiir yüzünde bir gülümsemeyle son buluyordu.

Gülümseyebiliyordu ve duvarlarındaki boş sayfalar da çoktan onunla dolup taşmıştı. Anlayacağı artık gitme vakti gelmişti de…

Yatağından kalktı ve yazdıklarını tek tek topladı duvarlarından. Son bir kez baktı o beslediği mutsuzluğuna ve suratına kapıyı vurarak çıktı mutluluğu aramaya.

Gittiği her şehirde bir sayfa bıraktı kendinden. Masaldaki gibi geri dönüş yolunu bulmak için değildi, hayata geri dönüş yolunda bulunmak içindi bıraktığı şiir kırıntıları.

&

“Her meleğin kurtarabileceği yalnızca bir hayat vardır. Sen gökyüzünde, O ise dünyada kendinizi ne kadar yalnız hissetseniz de aslında tüm zamanlarda siz yan yanasınız. Doğru zaman gelince bulutlarından ayrılır melek omzundaki yerini almak için kurtarılmayı bekleyen dünyadaki eşinin. Omzuna oturarak, sessizce seni yani dünyadaki meleğini bulacağı yere doğru çizersin onun yolunu.
Sen onun omzundayken o ise senin omzundaki yerini alır ve farklı yerlerde başlayan yollar omuzlardaki küçük meleklerin yardımıyla bir gün kesişir.”

Bu oyun bu kadar zor olmamalıydı? Deniz kenarına oturmuş ona anlatılanları düşünüyordu. Madem oyunun sonunda bir hayat söz konusuydu, biraz daha kolay olamaz mıydı her şey?
Onu bulmak biraz daha kolay olamaz mıydı?

Bu şehre beraber yağdığı yağmurlar daha geçmemişti ki, anladı. Anladı bu şehirde hiç kimsenin kendisini görmediğini, sesini duymadığını. Anladı bu şehrin insanları için görünmez olduğunu. Bir tek kişi görebilirdi onu ve o da anladı kimi kurtaracağını nasıl bileceğini.

Dinmişti yağmurları çoktan ve hiç kimse sesine karşılık vermemişti daha ve hala oyuna başladığı mahalde oyunun başındaydı. Oysa bilmiyordu ki hayat kurtarma oyununda puan hanesine 1 hayat yağmurlarla çoktan yazılmıştı ve bilmiyordu ki arkasından sessizce gidiyordu bu oyunun en zor Taraf -ı.

“Bu oyun bu kadar zor olmamalıydı” derken duyduğu ayak seslerine döndü yüzünü. Bir kâğıt düştü giden genç bir adamın ellerinden. Seslense de arkasından karşılık gelmedi sesine tıpkı daha önce olduğu gibi. Gülümsedi, bir an için oyun bitti sanmıştı. Az sonra yere düşen kâğıdı eline alınca tekrar gülümseyecekti. Hastane kokan bu kâğıt gökyüzünden denize düşen bir melekten bahsediyordu.

&

Tam 2 haftadır gösterimdeydi “gözlerin” sinema salonlarında aklının.
Bazen çekiyordu kendini hayattan, arka taraflardan bir bilet alıyordu ve yeterince de mısır yanına.

Gözlerini kapadığında ise film başlıyordu. Artık bir meleğin gözlerinden görüyordu o hayatı.
2 hafta önce sinemalara yeni bir film girdi, yönetmenliğini bir meleğin yaptığı “gözlerin”, o hangi şehre gitse gösterimdeydi.

Onun hayaliyle kaç şehir geçti böyle. Kaç şehire açık hava sinemasını götürdü kapanan gözleriyle. Ve kaç şehirde bıraktı sayfalarını.

Sonunda artık hayali bile kalmadığında meleğinin, ne görülecek bir film, nede yazılacak bir hikâye kalmıştı. O ise Ankara’da bir kafe de o çok sevdiği şarkısının çalınmasını bekliyordu.

&

Belki arkasından sessizce geçip gitmişti onun bu dünyadaki amacı ama ona bir yolda çizmişti kelimelerden. Bu yolda gördüğü bir adam içindeki apalak bir çocuktan söz ediyordu durmaksızın zıplayan.

Yolun geçtiği bir şehirde onunla uyanılıyordu her sabah ve o güneşiydi bu şehrin. Bir sonraki şehirde yalnız bir adam uyanıp gece yarısı bekliyordu güneşinin yeni güne doğmasını.
Bir çocuğun en iyi arkadaşıydı bir melek en güzel oyunlarını oynadığı.

En güzel oyunlar bittiğinde bahçesinde kırmızı güllerin olduğu iki katlı bir kafeye getirdi okuduğu yazılar onu.
Güllerin arasında bir kâğıt daha buldu dikenine takılmış bir gülün…

“Daha fazla yazamıyorum. Bana biraz daha senden gerekli”

&

Açık kapıdan içeri girdiğinde kalabalıkların arasından ona bakan yalnızca bir çift göz vardı. Meleğini görebilen bir çift yeşil göz.

İçeri dolan, bulutların kokusuyla yeşil gözlerini ona çevirdi. Meleğini gören bir çift yeşil göz bu kez kapalı değildi…

&

Belki de onca zaman kendimi yalnız hissetmem boşu boşunaymış. Bunca zamandır O hep yanımdaymış oysaki. Sessizce omzuma oturmuş ve doğru zamanın gelmesini bekliyormuş, onun zamanının. Sessizce omzuma oturmuş ve onu bulacağım yere doğru çiziyormuş yolumu. Nasılsa farklı yerlerden başlayan yollarımız omuzlarımızdaki küçücük meleklerin de yardımıyla bir gün kesişecekmiş."Doğru Zaman ve Doğru Kişi"

Ben O'nu buldum, meleğimi. Bir gün, olmam gereken yerde olduğum zaman O'nu buldum. Başkaydı herkesten, biliyordum O olduğunu. Gözleri farklıydı tüm gözlerden. Aklıma öyle bir kazınmıştı ki gözleri, inanmamı sağladılar zamanımın geleceğine, benim zamanımın... Sonra bir gün onun omzunda gördüm kendimi. Omuzundaki ben de sessizce oturmuş ve beni bulacağı yere doğru çiziyormuş O'nun yolunu...

Bu mutlu sonla biten hayalimin ürünü hikâyenin, bu kazanılan büyüklerin oyunun, hiç gösterime girmeden ödüller alan filmin tek şarkısı…

“Yağmuru sapladın içime tam kurumuş ölüyorken
Ansızın gelecek gibisin
Gözlerinde çocuk kaygılar
Tam beni sevecek gibisin
Ani bir yağmur
Mevsim ilkbahar”

İyi ki geldin hayatıma...

2008-07-22T07:33:00.000-07:00

Seninle başlar her sabah. Yüzümü seninle yıkarım ben, sen bana hayat verirsin...

Gözlerimi kısarak bakarım güneşe öğlen vakitlerinde. Bir hayale tutulurum gölgem arkamda büyürken. Güneşimde sensin, hayallerim de, gölgem de... Ben sana bakarım, sana tutulurum, sen bende büyürsün.

İkindi vakitlerinde tozlu sokaklarda kirlenirim. En yakın arkadaşım sensin kolumu omzuna atarak yüzüne kocaman gülümsediğim. Sokaklarım sensin koştuğum, düştüğüm, ismini ezberlediğim...

Ve güneşim batar akşam olunca. Hemen yeni bir sen ararım. İsmimi duyarım bir pencereden. En güzel oyunlarımı cebime koyar o bilindik sese giderim. En güzel oyunlarımda sensin. İşittiğim ses de. Ben her akşam sana gelirim, en yakın arkadaşım yanımda, en güzel oyunlarım cebimde. İçeri girer ve yüzümü seninle yıkarım sen beni öperken...

Her gece ben seni üstüme örterim. Sen kokar rüyalarım. Yorganımda sensin rüyalarımda.

Rüyalarım biter. Uyanır gece yarısı, gözlerim pencerede senin yeni güne doğmanı beklerim.

apalak çocuk zıpladı...

2008-07-18T18:52:00.000-07:00

İçimde yanakları kırmızı mı kırmızı apalak bir çocuk...

O her zıpladığında bir çift göz düşündüğüm,

Sadece bir kişi görebildiğim.

O her zıpladığında içimde depremler oluyor,

Merkez üssü kalbim...

İlk iş günü için...

2008-07-14T14:52:00.000-07:00

Bugün birçok insan için sıradan bir gündü...
Örnek verecek olursam (kendi çevremden vereyim).

Bugün İREM için sıradan bir gündü. İrem belki rüyasında gördüğü sevimli fil arkadaşının hortumuna papatya kaçması sonucu hapşırması ile belki de yalnızca çocuk olduğu için erkenden uyandı bu sabah. 2 yaşındaki bir bebeğin uyandığını ve artık onun yatağından alınması gerektiğini göstermesinin tek yolu ağlamaktır. O da ağladı hem de her sabah ağladığı gibi ağladı. 2 yaşında da olsa onun da bir standardı vardı.

ABLAM içinde bugün sıradan bir gündü. Ablam her tatil insanı gibi tatilde olmanın tadını biraz daha uyuyarak çıkarmak istiyordu. Tabi ki İrem izin verdiği sürece... İçeriden gelen "ühü" sesiyle küçük fok balığının uyandığını ve yatağından alınmasını beklediğini anladı. Ağlamalı mıydı yoksa mutlu mu olmalıydı bilemiyordu. Gerçi mutluyken de ağlanabiliyor değil mi? Neyse ablam düşünceli biriydi ve ben daha fazla uzatmayayım diye sadece mutlu oldu.

İnanamazsın ama bugün benim içinde sıradan bir gündü. Çok güneşli bir Ankara gününde ne yapılacağını bilemediğim için o çok mantıklı ve derinlemesine düşünmeyen aklımla "Bari gece geç yatayım böylece bütün bir güneşli Ankara gününü uyuyarak geçiririm la" diye yüzeysel yüzeysel düşünmüştüm dün gece. Çarklar tıkırında dönüyor ve planım gayet de başarılı bir şekilde işliyordu. Taaa ki zil çalana kadar. Aslında ilk bir kaç dakika zil çalmıyor zil benim kafamın içinde diye kendimi kandırmaya çalışsam da , gerçek şuydu ki zil çalıyordu , hem de acı acı çalıyordu.

Her sıradan Ankara sabahımda olduğu gibi kapıyı açtığımda karşımda kimlerin olacağını adım gibi biliyordum. Kapıyı açtım İrem güldü ve " ABBED" dedi, ablam ise beni uyku sersemi görmenin verdiği haz ile pis pis sırıtarak kahvaltıya çağırdı. İrem, ben ve ablam her sabahın ilk saatinde olduğu gibi kahvaltı yaptık ve geriye bana koskocaman bir güneşli Ankara günü kalmıştı. Bende günü sıradan geçmeyecek bir kişiye ( Sen oluyorsun bu kişi) bu yazıyı yazayım diye düşündüm o bazen işe yarayan bir şeyler yapabilecek olan aklımla. Böylece sıradan günümün sınırlarından zıplayıp sıradan olmayan bir güne daldım...

14 Temmuz 2008 Pazartesi DUYGU için nasıl bir gündü tam olarak bilmiyorum ama sıradan bir gün olmadığı kesin demi Duygu...

Duygu dün geceden saatini sabah 7.00 ye kurmuş ve gözlerini yeni hayatına başlamak için erkenden kapamıştı. Hayvanları çok seven Duygu rüyasında İremin arkadaşı papatyalı fil, terrier Efe, ingiliz cooker Takır, Papağan Şakir ve yaşamını Güney Amerika’da sürdüren Tembel hayvan ile mutlu dakikalar geçirirken, birden Avustralya ya özgü bir koala olan Lumpur çıktığı o okaliptüs ağacından sarkarak Duyguya " huuuuu beybi bu senin son şansın, hadi uyan artık" diye Avustralya’ca ( Avustralya’da hangi dili konuşuyor bu koalalar bilmiyorum ama) seslendi. Duygu tabiî kide bu sözlere bir anlam veremedi ama Koala Lumpurun diretmesine daha fazla dayanamayarak uyandı. İrkilmiş gözlerle saatine baktığında saatin 6.59 olduğunu gördü. Duygu da saati çalmadan uyananlardandı tıpkı Şebnem Ferah gibi.(BKZ: Saatim çalmadan uyandım bugün... Dünkü fırtına çoktan dinmiş.bla bla bla...)

Duyguda heyecan bacayı çoktan sarmıştı. Bu onun ilk iş günüydü ve ne yapması gerektiğini bilmiyordu. " Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum öyleyse bende her ne yapması gerektiğini bilmeyen insan gibi ağlayayım be, ne düşünüyorum ki" dedi Duygu ve "ühü" diye ağladı. Duygu bunu bilmiyordu ama tek bir "ühü" ağlamanın en saf ve en güzel haliydi.

Duygu güne İrem gibi ağlayarak, Ablam gibi mutlu ve Benim gibi şaşkın başlamıştı.

Sadece 6 gün

2008-07-06T06:35:00.000-07:00

Yapılacaklar listesi -8-

Koskocaman bir ayın sadece 6 günü yakışıklı olmaya kendini alıştır. Hem de bu altı gün senin belirlediğin bir altı gün değil. “Ulan bu gün yakışıklı olayım, gönül ister ki her gün olayım ama bari bu gün olayım” diyemiyorsun yani.

Öyle bir an geliyor ki daha doğrusu öyle bir altı gün geliyor ki ardışık ardışık, bu günlerde senden yakışıklısı yok. Tüm gözler senin üstünde. Sen bile şaşırıyorsun bu duruma. Daha dün sabah uykulu uykulu, kendini aynada görünce, küfürler savurarak olay yerinden uzaklaşan sendin. Çok korkmuştun hani, kafanı sokacak bir saksı arayışına girmiştin hemen devekuşu gibi. E şimdi nerden çıktı bu “buraların en büyüğü, o bir başkaaaaa. Bugs bunny bugs bunny çok yaaa şaaa” tavırları. Daha dün Slyvester gibiydin tükürüklüydün, sakardın, sıkardın, salaktın. Şimdi ne bu bir taraflarındaki yükseliş. Babandan öğrendiğin en önemli sözü unutma sakın “ daha dün Sylvester iken bu gün bir anda bugs olamazsın evlat”. Bu tehlikeli yükselişe dikkat et her zaman, insanın psikolojisini bozar bu ani döt kalkmaları.

Berbere (alınmasın şimdi erkek kuaförüne) gittiğin ve hemen akabinde gelen beş gün senin altın günlerin. Bu adamın yaptığı şey büyük bir başarı. Bunun için doğmuş bu makas adam. Bence başarı insanın az olan saçlarını çok iyi değerlendirerek yani elindekileri idareli kullanarak, vücudun tepe noktasını en olanaklı şekilde kapamak ve kaplamaktır. Başarı az olanla çok işler başarmaktır. Bunun içindir ki ne zaman bir Fikret Kuşkan’ı, efendim bir Nejat İşler’i, bir Tolga Çevik’i görsen ayakta alkışla (Her başarılı erkeğin arkasında bir berber vardır. Aslında bunların berberlerini alkışlamak gerekir ama olsun). Nerde olursan ol hiç fark etmez, sen bu adamları hele bir gör, işi gücü bırak elinle ayağınla her şekilde alkışlara boğ bunları. Herkes sana baksa da coşmaya devam et. Çünkü Onlarda senden. ( sen öyle düşün ve sevin).

Birde 6 günde bir berbere gitmeyi düşünsen iyi edersin artık. Her şeyi de ben söyleyecek değilim ya sana.

Kararlar aldım. Şimdilik bu kadar.

2008-06-23T11:30:00.000-07:00

YAPIL (ACAKLAR-MAYACAKLAR) LİSTESİ

1. İş bul… Ama önce iş ara… Aslında daha önce iş aramak için motive et kendini.

2. İş buldun para kazandın… Yeni eve çık… Bu ev uğursuz geldi sana. Eve asmak için at nalı al, gerekirse at al ama asma yazık. Dolaşsın evde.

3. Koşu bandı al arada sırada koş… Arada sırada at koştur. Ağırlık istasyonu al ama ağırlık çalışma. Evde dursun güzel duruyor.

4.Papağan al. Yetiştirilmek üzere deneyimsiz, gelişmeye açık, vizyon sahibi, tercihen dişi bir papağan.

Adını Şakir koy ( biliyorum papağan dişi ama olsun şakir güzel isim). Kulağına eğil ezan oku ve üç kez Şakir de. Şakirle beraber düzeyli televizyon programları izle. Sen olmadın Şakir tek başına izlesin. Sonra eve git bol bol konuş Şakirle. İkinizde gelişin.

Bide bu Şakir böyle kafasını yukarı doğru gerdirip bir aşağı bir yukarı yaparak coşuyor ya o zaman çok gül ona, sev onu. Bezende oturup çekirdek çitleyin, “bu çekirdeğe de bir başlandı mı bir daha bırakılmıyor” diye geyik yapın. Nasıl olsa konuşuyor hayvan, çekirdek de çitliyor. Bırakma bu papağanı sen.

5. Düşünme bu kadar. Hatta hiç düşünme. Yolda yürürken düşünmek aklından bile geçmesin. Düşündükçe hızlı yürüyorsun, hızlandıkça düşünüyorsun. Herkes sana bakıp gülüyor sonra. Sen kaplumbağasın biraz yavaş ol.

6. Çok daha fazla para kazandın mı? Müstakil bir ev al. 1 oda 1 salon olsun ama dubleks olsun. Alt katta salon üstte ise tek oda olsun. Böyle bir ev yoksa kendin yap.

7. Köpek al şimdide. Gözleri yaşlı yaşlı baksın. Böyle yüzünde “heeeey hey ben neler gördüm geçirdim, sen ne diyorsun.” ifadesi olsun. Yüzü buruşuk olan köpeklerden al ki böyle yanaklarına şap şap diye vurasın. Sen öyle seversin köpekleri. Adını “Yumak” koy.

Böyle Uyansam...

2008-06-16T15:36:00.000-07:00

8 yaşındaysanız “?” hayat çok güzel…

Birazdan uyanacağım… Tüm bu gördüklerim sadece kötü bir rüya… Hiçbir şey yaşanmamış henüz… Acı çekmek bir kenara, “acı” kelimesi bile bana birkaç beden büyük… Ben aslında hiç büyümemişim. Yaşam benim için yeniden başlanabilecek bir oyun hala…

Birazdan uyanacağım… Beni bırakıp gitmiş, hiç sevmemiş sevgili aslında hiç olmamış… Hiç düşmemiş olmamış sevgilimin yolları, var olmamış üçüncü kişilere… Aldatmalar için çok sığ benim çocuk aklım… Bilmiyorum ki daha “aşk”ı, dediğim gibi hiç yaşamadım “acı”yı. Henüz üç harflilerden korkmaktayım… Uyandığımda göreceğim ki aklı yarım bir çocuğum hala… Önümde çok zamanım var yarım aklımı dolduracağım. Aşk acısı çekerek, terk edenleri düşünerek yarım kalan bir aklım hiç olmayacak… Yarım akıllı çocuk yarım akıllı bir adama hiçbir zaman dönüşmeyecek…

Uyanacağım ve tüm aptal kavgalarım rüyamla birlikte kaybolacak… Kaybedilmiş hiçbir dostum olmayacak benim… Dostlukların başlamasına daha çok var… Arkadaşlarım var henüz benim, çocukluğumda. Hep sürmeli çocukluk arkadaşlarım. Belki yıllar sonra dostlarım da olur göz göze geldiğim, henüz hiç bilmediğim bir çilingir sofrasında…

Uyandığım da ellerimi başıma attığımda henüz dökülmeye başlamamış saçlarım olacak… Yenmiş tırnaklarım olacak ellerimde. Annemin tırnaklarıma biber sürme blöfünü göremeyecek kadar küçük benim gözlerim ama söz dinlemeyeceğim çünkü çocuğum ben hala.

Böceklere saygı kuşağı...

2008-06-03T10:12:00.000-07:00

Eminim Hepimizin hayatından en az bir ( benim hayatımda her yer böcek...uyanıyorum yastığımın ucunda böcek) böcek geçmiştir...Böcek küçük, kabuklu ve ya kabuksuz, şirin ama şirin,özünde duygusal dışında karizmatik, türlü türlü rengi olan, çeşit çeşit hareket yapan, tüm bu kendi oynaşmaları sırasında insan hayatına da sayısız katkı da bulunan güzel karakterli birşeylerdir.Yani böcek candır can, olmazsa olmaz.
Peki bizim bu sevgili böceklerle (bana göre sevgili ve sevimli hatta bir tane) iletişimimiz nasıl...Onların hiç düşünüyor muyuz ?Onların derinlerine inebiliyor muyuz? Onları ortamlarından koparmadan sevebiliyor muyuz?

AllAH var ben böcekleri severim... Onları uzaktan severim... Onları hep beklerim. onlara içeceğimden veririm. Bir kutu Fanta ile barındırıp beslediğim kaç tane arı var biliyor musunuz? Onlara sevgimi veririm BEN.

ama bir çoğumuz onlara gerekli ilgiyi göstermiyor. Onlardan korkuyor. Sevenleri ise seviceğim diye canını çıkarıyor, dolma dolma parmaklarla kabıklarını kırıyor "çıtırt" (yanlışlıkla falan anlamam) diye ses çıkarttırıyor.

Bir uğur böceği bugün yer yüzünde kendi başına dolaşamıyor arkadaş. Önüne geçen şerefsiz şahıslar hemen onu bulunduğu ortamdan türlü hilelerle-hurdalarla ve de oyunlarla alıkoyup uçurtmaya çalışıyorlar.Bıraksalar belki de bi BEKLEYENİ var UĞUR BÖCEĞİNİN. Belki de yuvasına dönücek, belki uçmayla hiç alakakası yok, işi olmaz abisi uçmayla kaçmayla.
Ama yok illa o dolma parmaklar uçurtacak böceği.Yok "annen sana terlik papuç alacak" yok "uç nolur uç"diye Kandıracaklar onu.

Zaman alacakdı belki ŞİRİN UĞURBÖCEĞİMİN yuvasına dönmesi...belki yolunu bulmaya çalışıyordu...Zaten aklı karışmıştı. Onu alıp tam ters yöne uçurmanın ne alemi var. Parmaklarına kondurup bir otobüse bindirmenin ne gereği var. Sadece biraz ZAMAN. Zaten dönemeyecek kadar zaman geçmiş olsa ! O zaman bir bekleyeni de olmazdı. Zaman belkide sahibinin acısını içine atmasını sağlardı. Bir otobüs mesafesi bir böceğin küçük kanatları için ne kadar fazla siz biliyor musunuz??? Çok fazla çok. Bilemeyeceğiniz kadar çok...DÖNEMEYECEK kadar çok. Artık DÖNÜLMEYECEK kadar çok...

Böcek aynı Böcek değil . Sahibi zaten kendinde değil (dediğim gibi böcek candır can.Onsuz olmaz). Sahibi biraz zaman geçse inanın kendini böyle fantaya vurmazdı...Fanta dayanmıyor artık zavallıya ( bu başka fanta yukarıdaki bahsi geçen fanta gerçek fanta ...o gerçek bir arı besleme olayı). Fanta da ka^r etmiyor gerçi... Artık sahibinin eski neşesinden eser yok. İnsanlar ise böcek nasılsa mutlu diyor. Ses çıkarmıyor...Böcek İÇALLAH mutludur?

UĞUR BÖCEĞİMİ KAYBETTİM...Diyecek hiç bir şeyim yok...susuyorum...

(Aslında bu olayda BÖCEĞİNDE suçu var SAHİBİNİN de suçu var...dolma parmakları hiç saymıyorum bile onlar çok suçlu.)

içimde onu sevme diyen biri var...

2008-06-03T05:16:00.000-07:00

İÇİMDEKİ ŞEREFSİZ...

Bana onu sevme diyorsun...
Ben onunla yaşayabiliyorum...
Sen onsuz ne yapabildin ki...
İçimdeki şerefsiz sana söylüyorum...

şiir...

2008-06-03T05:12:00.000-07:00

İkİ KATLI ESKİ BİR İSTANBUL EVİ

Seninle uyanıyorum her sabah
Ve sen güneşimsin benim...
Bense iki katlı eski bir istanbul evi...
Odalarıma sızıyor bakışların
Karşılıyor hemen seni.
O çok sevdiğin kır çiçekleri...

İçim seninle doluyor her sabah...
Ve sen kalbimdeki kır çiçekleri...
Bense iki katlı eski bir istanbul evi..
Odalarımı dolduruyor kokun...
Karşılıyorsun hemen...
o çok sevdiğin güneşi...
Bense eskitilmiş bir sevgili...

şiir gibi...

2008-06-03T05:10:00.000-07:00

BALIKLARA SOR....

Bütün gece SENİ düşündüm...
İlk ışıkla denize koştum ve ağladım...
SENİ ne kadar çok sevdiğimi,
Balıklara sorsan anlarsın...

şiir gibi bişeyler...

2008-06-03T05:07:00.000-07:00

İKİ DELİ.......

İki katlı bir kafenin merdivenlerinde...
Duvarları da hissetti..
Birbirine kenetlenmiş iki bedeni...
Geçen aylara karşı
Dudak dudağa vermiş iki sevgili...

Kimi zaman yağmurlar yağdırırmış gözleri...
Gülünce herkesi mutlu eden iki deli...